เรื่องสยอง…ของรัก

วันนี้เธอยังคงไม่พูดคุยกับฉัน คงยังโกรธฉันอยู่ที่ฉันทำของรักชิ้นสุดท้ายที่แม่เธอให้ก่อนตายหาย ฉันจะต้องทำยังไงให้เธอหายโกรธนี่ก็หลายวันมาแล้ว ฉันรู้ว่าฉันทำผิดมากจนไม่สามารถให้อภัยได้ หากเธอเป็นแบบนี้ฉันไม่สบายใจเลยจริงๆ   …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…ปู่โสมเฝ้าทรัพย์

สมัยเด็กผมอยู่บ้านเจดีย์หัก ปราจีนบุรี ถ้าลงเรือหางยาวจากตัวเมืองมาก็ต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง เพราะยังไม่มีถนนตัดผ่านเหมือนทุกวันนี้ บ้านริมน้ำมีท่าสำหรับจอดเรือและอาบน้ำอยู่ หน้าบ้าน …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…เนื้อแดดเดียว

อิ่มเป็นเด็กสาวอายุ 19 ปี พ่อแม่เธอได้ทิ้งไปตั้งแต่ยังเล็ก ตากับยายจึงต้องเลี้ยงอิ่มตั้งแต่เล็ก ทั้งคู่ให้ดูแลเอาใจใส่อิ่มด้วยความรักเสมอมา …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…ผีป่าที่น้ำตกวิภาวดี-สุราษฏร์ธานี

เป็นเรื่องสั้นๆแต่ไม่ง่าย เพราะเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ปิดข่าวและชาวบ้านก็ไม่ปริปากพูด เรื่องมันมีอยู่ว่ามีกลุ่มเด็กวัยรุ่น ชาย-หญิง ขึ้นไปเล่นน้ำตกกันหลายคน แต่มันเป็นช่วงปรกติไม่ใช่เทศกาล …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…มันคืออะไร?

วันนี้ฉันได้ออกไปช้อปปิ้งกับเพื่อนสนิท แพรวกับฉันซื้อเสื้อผ้ามากมายจนแบกกลับบ้านแทบไม่ไหวเพราะเราทั้งคู่ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่เป็นเวลานานมาก เราทั้งสองเหนื่อยจากการช้อปปิ้งจึงหาที่นั่งพักโดยการเข้าไปหาของอร่อยๆ กินในร้านปิ้งย่าง เมื่อเราทั้งสองอิ่มกันแล้วก็เช็คบิลและแยกย้ายกันกลับบ้าน เมื่อฉันถึงบ้านก็ลองชุดที่ซื้อมาใหม่และทำการซักเสื้อผ้าตากไว้เพื่อที่จะได้ใส่เสื้อผ้าใหม่เร็วๆ …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…ผีพรายวังสวนดุสิต

มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นภายในรั้ววังสมัยรัชกาลที่ 5 ครั้งที่พระองค์ท่านย้ายวังมาประทับที่พระราชวังดุสิต ในรัชสมัยของพระองค์ท่านพระราชวังวสวนดุสิต ปลูกสร้างเสร็จใหม่ๆ ว่ากันว่าสวยงามราวเมืองสวรรค์ …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…โทรศัพท์สยอง

เช้าวันอาทิตย์กลางเดือนพฤศจิกายนนี่เอง จู่ๆ ขณะซักผ้าอย่างเพลิดเพลิน เปิดวิทยุฟังเพลงไปด้วยนั้น ฉันก็คิดถึงโสภิตาขึ้นมาอย่างรุนแรง! โสอยู่กลุ่มเพื่อนของฉัน …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…หุ่นเจ้าสาว

  ดิฉันน่าจะรู้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นมันผิดปกติมาก แต่น่าแปลกที่ตอนแรกดิฉันไม่ได้สะกิดใจแม้แต่น้อย วันนั้นเป็นวันแรกที่ดิฉันเข้าไปอยู่ในหอพัก คือว่าดิฉันได้งานทำแถวรังสิต แน่ละ…เมื่อบ้านอยู่ไกลก็จำเป็นต้องหาหอพักอยู่ …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…ผีก็อยู่ส่วนผี คนก็อยู่ส่วนคน

เรื่องของความเฮี้ยนไม่เลิกรานี้ว่ากันว่าในครั้งนั้นไม่มีใครกล้าเฉียดกรายไปใกล้บ้านร้างนั้นเลยเพราะหลายคนที่เจอมาเล่าตรงกันว่า เวลาเดินผ่านบ้านแม่พวยมักจะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้โหยหวนอย่างน่าสงสารดังลอดมาจากภายในบ้านร้างนั้นคล้ายกำลังร้องเรียกหาลูกและสามีที่ทอดทิ้งไปอยู่ไกล กิตติศัพท์ของผีแม่พวยที่บ้านร้างยังปรากฏให้คนเห็นอยู่เนืองๆ มีเรื่องเล่าถึงแม่ค้าพายเรือขายขนมหวานอยู่คนหนึ่ง…ซึ่งแกเพิ่งมาอยู่ที่บางปลาม้าใหม่ๆ ก็ยังไม่รู้ถึงกิตติศัพท์ความเฮี้ยนของผีแม่พวยที่บ้านร้าง   …

อ่านต่อ...

เรื่องสยอง…คุณป้าข้างเตียง

อารีรู้สึกหงุดหงิดในใจเมื่อห้องพิเศษในโรงพยาบาลไม่ว่างเลย เธอท้องเสียอย่างรุนแรงเนื่องจากอาหารเป็นพิษ จึงจำยอมต้องนอนในห้องพิเศษผู้ป่วยรวม ภายในห้องนั้นมีทั้งหมด 6 เตียง …

อ่านต่อ...