เรื่องสยอง…ผู้หญิงที่เห็นวิญญาณมาตลอดทั้งชีวิต ตอนที่ 1

 

เรื่องเกิดขึ้นเมื่อสมัยที่เธอเป็นเด็ก ได้ไปเล่นน้ำกับเพื่อนๆตามประสาเด็กๆต่างจังหวัด ระหว่างที่เล่นกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน มีเพื่อนคนนึงได้หายไป เธอและเพื่อนๆ ช่วยกันตามหา แต่ก็ไร้วี่แวว ต่างก็คิดว่าเพื่อนคนนั้นคงจมน้ำไปแล้ว จึงรีบวิ่งไปตามให้ผู้ใหญ่มาช่วย ระหว่างที่ทีมกู้ภัยกำลังหาร่างของเพื่อนคนนั้น เธอได้หันไปที่คุ้งน้ำไกลออกไปจากที่ตรงนั้นประมาน 20 เมตร เธอเห็น เด็กหลายคนกำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน

 

แต่แปลกตรงที่เธอไม่เคยเห็นเด็กพวกนั้นมาก่อน และสีหน้าของพวกเขาดูเศร้าผิดปกติ ต่างกับกิริยาท่าทางที่แสดงออกมาว่ากำลังสนุก เธอได้แต่จ้องมองเข้าไปในเด็กกลุ่มนั้น และทันใดนั้น เธอได้เห็นเพื่อนของเธอที่หายไปอยู่ในเด็กกลุ่มนั้น เธอจึงร้องตะโกนขึ้นมาว่า เจอแล้ว!!!! ทุกคนหันไปตามที่นิ้วของเธอชี้ไปที่จุดนั้น ต่างพากันงงว่า เธอเจออะไร ทั้งๆที่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเลย

 

เธอวิ่งไปที่ตรงนั้นแล้วชี้ลงไปในน้ำ บอกกับทุกคนว่า เพื่อนเธออยู่ตรงนี้ ทีมกู้ภัยและชาวบ้าน ต่างก็งงกลับสิ่งที่เธอพูด แต่ก็ช่วยกันดำน้ำลงไป จนกระทั่ง สามรถนำร่างไร้วิญญาณของเพื่อนเธอขึ้นมาได้ เธอได้แต่ร้องไห้เพราะสิ่งที่เธอเห็นตอนวิ่งไปคือ เพื่อนเธอกำลังเล่นน้ำกับเด็กๆ สี่ห้าคน ที่เธอไม่รู้จัก นั่นเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของการเจอเหตุการณ์ประหลาดที่ไม่สามารถอธิบายได้ นับตั้งแต่วันนั้น ก็เกิดเหตุการณ์ซ้ำๆ และยิ่งหนักขึ้นทุกวัน เพราะเด็กที่พูดถึงตั้งแต่ 9 ขวบ จนปัจุบันอายุ 23 ปี เจอเรื่องราวแบบนี้มาตลอด จนเป็นคนเสียสติอยู่ 2 ปี คงไม่ต้องบอกว่าหนักแค่ไหน

 

ด้วยความที่เราเป็นเด็กและพึ่งเจอเหตุการณ์แบบนี้มา พ่อกับแม่จึงห้ามไม่ให้ไปงานศพเพื่อน เราอยู่บ้านกับพี่สาว ระหว่างที่กำลังนั่งดูการ์ตูนอยู่ พี่สาวเราก็ตะโกนมาจากหน้าบ้านว่า (ขอแทนตัวเองว่าทีนะ) ทีๆๆๆ เพื่อนมาหาเนี่ย ยืนอยู่นานแล้ว มาพาเพื่อนเข้าบ้านก่อน (พี่สาวเราพึ่งกลับมาจากกรุงเทพ รู้ว่ามีเพื่อนเราจมน้ำตาย แต่ไม่รู้ว่าคนไหน) เราก็วิ่งออกไป มองหาว่าใครมา บ้านเราจะมีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าบ้าน เรามองเข้าไปที่ต้นไม้ เห็นเพื่อนเราคนที่ตายยืนอยู่ เพื่อนเราหน้าซีดขาว ตัวเปียกชุ่ม

 

เราได้แต่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าบ้านทำอะไรไม่ถูก เรามองเพื่อนเราไม่ยอมละสายตา เพราะเราขยับตัวไม่ได้ มันกลัวมากตอนนั้นความรู้สึกมันอธิบายไม่ถูก เคยเป็นมั้ย แบบขยับไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้ เราทำได้แค่ยืนนิ่งๆ แต่!!!! ยิ่งเราจ้องมองไปที่ที่เพื่อนยืน เรายิ่งค่อยๆ เห็นเด็กที่เราไม่รู้จัก ยืนจับแขน จับขา เพื่อนเราประมาน 5 คน  บางคนหัวเราะชอบใจ บางคนร้องไห้ แต่มีอยู่คนนึงในนั้น คิดว่าจะโตที่สุด ชี้หน้ามาที่เราแล้วยิ้ม แต่ตอนนั้นมันช่างเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่เราขยับตัวไม่ได้ พี่สาวเราก็เดินมาเรียก ทีๆ ทีเป็นอะไร แค่นั้นแหละค่ะ ร้องไห้โฮเลย พูดให้พี่สาฟังพี่สาวก็ไม่รู้เรื่องด่าเราอีก

 


หลังจากพ่อกับแม่กลับมาจากงานศพ เรากับพี่สาวจึงเล่าให้พ่อกับแม่ฟัง แม่จึงเอาพระมาคล้องคอแล้วบอกว่าเดี๋ยวคืนนี้ไปนอนกับแม่ แล้วพรุ่งนี้เช้าไปหาหลวงพ่อที่วัดกันเช้าวันรุ่งขึ้น พ่อแม่และพี่สาวพาเราไปหาหลวงพ่อที่วัด ยังไม่ทันได้นั่งเลย หลวงพ่อก็ทักขึ้นมาว่าไปทำอะไรมาตัวเปียกไปหมดเลย เราพ่อแม่และพี่สาว มองหน้ากันแบบงงๆ สักพักแม่ได้เล่าให้หลวงพ่อฟัง หลวงพ่อยังไม่ทันได้ฟังจบ ก็พูดกับแม่ว่า เอ็งสองคนเป็นพ่อแม่ประสาอะไร ปล่อยให้ลูกไปเล่นน้ำที่นั่น  อยู่ที่นี่มากี่ปีแล้วไม่รู้ประวัติของที่นั่นเหรอ พ่อกับแม่มองหน้ากัน แล้วอยู่ดีๆพ่อก็พูดขึ้นว่า อ๋อ!!! ปั้ดโธ่ทำไมคิดไม่ได้วะ แล้วหันไปถามหลวงพ่อว่า แล้วจะทำยังไงดีหลวงพ่อ ไอ้ทีจะเป็นอะไรมั้ย หลวงพ่อท่านเลยบอกว่า ให้พาเรากับเพื่อนๆ ไปขอขมาที่ตรงนั้น และให้พ่อแม่เด็กที่ตายไปเอาวิญญาณลูกกลับบ้าน ท่านจะพาไปทำพิธีเอง พ่อกับแม่จึงรีบพาเราไปที่บ้านเพื่อนๆ ที่เล่นน้ำด้วยกัน แล้วเล่าให้พ่อแม่เพื่อนฟัง แล้วนัดกันว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปรวมตัวกันที่ที่เราไปเล่นน้ำกัน

 

กลับมาถึงบ้านเรากับพี่สาวรีบเข้าไปถามทันทีว่า ตกลงเกิดอะไรขึ้น แล้วที่ตรงนั้นมีอะไร พ่อเล่าให้ฟังว่า เมื่อก่อนตอนพ่อยังเป็นวัยรุ่นอยู่ ได้มีโครงการให้ขุดหนองน้ำแห่งนี้ขึ้น ระหว่างที่ขุดก็มีบรรดาลูกๆ ของคนงาน 3 คน ได้ลงไปวิ่งเล่นตามประสาเด็ก เด็กเหล่านั้นคงจะเล่นซ่อนแอบกันเลยไปหลบหลังกองดิน ระหว่างนั้นรถที่ใช้ไถหน้าดินให้เรียบ(ขอโทษนะเรียกไม่ถูก) ได้ขับมาไถหน้าดินตรงนั้น โดยที่ไม่ทันได้สังเกตุเด็กสามคนนั้น เลยเกิดเหตุการณ์น่าสลดขึ้น เด็กสามคนนั้นไม่มีใครรอดจากเหตุการณ์ครั้งนี้ หลังจากขุดหนองน้ำแห่งนั้นเสร็จไม่นาน ก็มีเด็กสองคนจมน้ำตาย โดยสภาพศพเด็กทั้งคู่จับมือกันไว้แน่น ไม่มีท่าทางของการดิ้นรนใดๆทั้งสิ้น คนที่เห็นเหตุการณ์เล่าว่าขณะขับรถผ่าน ได้เห็นเด็กสองคนเดินจับมือกันไปทางหนองน้ำด้วยอาการเหม่อลอย แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ นับตั้งแต่วันนั้นมาชาวบ้านก็เชื่อกันว่าอาจจะเป็นเพราะวิญญาณเด็กๆ เหล่านั้นที่ทำให้เด็กสองคนนี้ตาย จึงได้ตั้งศาลเพียงตาขึ้นไว้ข้างๆ หนองน้ำแห่งนั้น จนผ่านมาหลายปีทุกคนลืมเรื่องนี้ไปแล้ว และคิดว่าเด็กเหล่านั้นคงไปเกิดแล้ว แต่ที่ฉันเห็นมันไม่ใช่เลย พวกเค้ายังอยู่ตรงนั้น แต่ที่สงสัยคือทำไมต้องเป็นเพื่อนเราคนนี้ ทั้งๆ ที่ไปเล่นกันหลายคน และทำไมต้องเป็นเราที่เห็น…

 

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเราได้ไปรวมตัวกันที่หนองน้ำแห่งนั้น หลวงพ่อได้เดินไปที่ศาลเพียงตาที่เป็นแค่ไม้ผุๆ พังๆ มีปี๊ปเก่าๆ ใบนึง วางอยู่ข้างล่าง เหมือนร่วงลงมาจากตอไม้ หลวงพ่อได้บอกให้ลุงคนนึงไปทำความสะอาดศาลก่อนทำพิธี ระหว่างที่ลุงคนนั้นได้ยกปี๊ปใบนั้นขึ้น ก็ได้เห็นรองเท้าคู่นึงอยู่ในนั้น เราจำได้แม่นเลยว่าเป็นรองเท้าเพื่อนคนที่ตายไป พวกเราจึงคิดกันว่า เพื่อนคนนั้นคงจะกลัวรองเท้าหาย เลยไปหาที่ใส่ไว้(เพราะเป็นรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่) อาจจะเห็นมีปี๊ปตกอยู่เลยเอาใส่ลงไป หลังจากทำความสะอาดเสร็จ หลวงพ่อได้เริ่มทำพิธีขอขมา

 

พอเสร็จพิธีหลวงพ่อบอกพ่อแม่เราว่า ตอนบ่ายโมงให้พาเราไปหาท่านที่วัดด้วยนะ เราจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน ช่วงประมาณบ่ายโมง พ่อกับแม่และพี่สาวพาเราไปหาหลวงพ่อที่วัด หลวงพ่อบอกว่าตอนที่ทำพิธีเห็นเด็กพวกนั้นมายืนล้อมเรา แล้วบอกว่า เราเห็นพวกเค้าแล้ว ถ้าเราไม่ช่วยให้พวกเค้าพ้นทุกข์ เราก็ต้องไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเค้าเพราะอยากมีเพื่อนใหม่ แล้วสาเหตุที่เพื่อนเราตายคือไปลบหลู่เขานั่นเอง หลวงพ่อจึงแนะนำให้เราไปถือศีลที่วัดเพื่ออุทิศส่วนกุศลไปให้ เราจึงได้ทำตาม หลังจากถือศีลจนครบสามวัน หลวงพ่อบอกกับเราว่าเพื่อนๆ ได้รับแล้วนะ ไม่ต้องห่วงไม่เป็นอะไรแล้ว แต่คนที่ได้เห็นได้รับรู้เรื่องราวของสิ่งที่มองไม่เห็นแล้ว จะรับรู้ไปตลอดชีวิต…

 

นี่คือเรื่องแรกของเราเกี่ยวกับสิ่งที่มองไม่เห็น หลังจากนั้นทุกอย่างก็ปกติ จนกระทั่งเราอายุครบ 15 ปี คุณเชื่อเรื่องเด็กที่กำลังจะจบ จะรับวุฒิ แล้วชอบมีมารผจญมั้ย??  แล้วเรื่องผีปอปล่ะ คุณเชื่อมั้ย??  เราเชื่อล้านเปอร์เซ็น เพราะมันเกิดขึ้นกับเราแล้วจริงๆ

 

ติดตามต่อตอนที่ 2

 

Cr…https://pantip.com/topic/35250940