เรื่องสยอง…ป้าข้างบ้าน ตอนที่1

 

พงษ์ชายหนุ่มอายุ 35 ปี  ย้ายมาอาศัยบ้านเช่าราคาถูกอยู่ในซอยเล็กๆ  มีเพียงไม่กี่หลังคาเรือนแถวนั้น  เนื่องจากเขาตกงานและยังหางานทำไม่ได้  เขาจึงคิดทำอาชีพอื่นโดยที่ไม่รองานใหม่เข้ามา  พงษ์พอมีเงินเก็บอยู่บ้างจึงคิดจะเป็นพ่อค้า หลังจากเขาย้ายมาอยู่บ้านเช่าหลังใหม่และทำความสะอาดบ้านเรียบร้อยแล้ว  เขาก็คิดวิธีหาเงินที่จะให้พอกับค่าใช้จ่ายต่างๆ ประจำเดือน  ก่อนที่เงินเก็บของเขาจะหมดลง

 

พงษ์ตัดสินใจได้แล้วว่าเขาจะทำอะไร  เขาหาเช่าพื้นที่เล็กๆ ในราคาที่เขาพอรับได้  ไม่นานเขาก็ได้เปิดร้านขายกาแฟ  และรับขนมปังต่างๆ มาวางขายควบคู่กันไป  บริเวณนั้นมีทั้งพนักงานและนักเรียนถึงจะไม่มากมายแต่ก็มีผู้คนเข้ามาซื้อตลอดเวลา  อาจจะไม่ได้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแต่ก็พออยู่ได้ หลังจากพงษ์เริ่มปรับตัวกับการดำรงชีวิตใหม่ของเขาได้และทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง   เขาก็ได้รู้จักกับป้าพิณป้าที่อาศัยอยู่ข้างบ้าน  แกอาศัยอยู่คนเดียว  สามีแกตายตั้งแต่แกยังเป็นสาวแกบอกกับพงษ์ว่าแกไม่อยากแต่งงานใหม่แกรักแค่สามีแกคนเดียว  ลูกแกก็ไม่มี ทุกวันนี้ก็อาศัยพวกสุนัขไว้เป็นเพื่อนยามเหงา  พงษ์จึงไถ่ถามว่าป้าพิณแกทำงานอะไร  แกตอบกับพงษ์ว่า…แกทำงานเป็นแม่บ้านในบริษัทแห่งหนึ่ง

 

ภายในบริเวณบ้านป้าพิณเลี้ยงหมาไว้หลายตัว  และพื้นที่บ้านแกก็กว้างขวางมากเลยทีเดียว แต่พงษ์ก็ไม่เคยเห็นภายในบริเวณบ้านแกเลย  จะได้ยินเพียงเสียงหมาเห่าเป็นบางครั้งเท่านั้น  รั้วบ้านพงษ์และป้าพิณเป็นรั้วคอนกรีตสูงท่วมหัว  ประตูหน้าบ้านก็เป็นประตูเหล็กทึบ ช่วงเช้าเวลาพงษ์ออกไปเปิดร้านมักเจอกับป้าพิณเป็นประจำ  ป้าพิณเป็นคนใจดี  เข้ากับผู้คนได้ง่าย  บางครั้งพงษ์เห็นป้าพิณแล้วก็อดสงสารไม่ได้ที่เห็นแกอยู่คนเดียว  ซึ่งสะท้อนมายังตัวของเขาเองที่ต้องอยุ๋ตัวคนเดียวเช่นกัน

 

จนกระทั่งวันหนึ่งป้าพิณมาเรียกพงษ์ในเวลาดึกบอกว่าช่วยไปดูไฟให้หน่อยไฟบ้านแกดับไม่รู้เป็นอะไร  ป้าแกเองก็ทำไม่เป็น  ถ้าเป็นกลางวันคงเรียกช่างมาดูให้แล้ว  พงษ์เองไม่คิดอะไรจึงเดินเข้าไปในบ้านป้าพิณเพื่อไปทำไฟให้  แต่ในจังหวะที่เขากำลังก้าวขาเข้าไปในบริเวณบ้านแกนั้นก็มีสุนัขพุ่งกระโจนเข้าใส่ 3-4 ตัว  พงษ์ตกใจร้องเสียงหลง  ป้าพิณแกหัวเราะชอบใจ  ที่ไหนได้หมาเหล่านั้นวิ่งเข้ามาเล่นกับเขาเท่านั้น  แต่พงษ์สังเกตเห็นมีหมาตัวใหญ่สีดำทะมึนอยู่ในกรงหนาแน่นอยู่ตัวหนึ่ง  นอนมองเขาอยู่อย่างนั้น  เขาจึงถามป้าพิณว่าทำไมสุนัขตัวนั้นไม่ถูกปล่อย  ป้าแกตอบพงษ์ว่ามันไม่ค่อยสบาย

 

หลังจากที่พงษ์ซ่อมไฟให้ป้าพิณเสร็จเขาก็ขอตัวกลับบ้าน  พร้อมกับลาสุนัขพวกนั้น…จนกระทั่งถึงวันหยุดอีกครั้ง  ร้านของพงษ์จะปิดวันอาทิตย์ 1 วันเพราะไม่ค่อยมีลูกค้าและถือโอกาสพักผ่อนหนึ่งวัน  ป้าพิณรู้ว่าพงษ์จะปิดร้านทุกวันอาทิตย์  จึงชวนพงษ์ไปทานข้าวเย็นที่บ้าน  แกบอกแกเหงาอยากมีลูกแต่ไม่ทันมี  สามีก็มาตายไปก่อน  พงษ์สงสารแกจึงรับปากว่าจะไปทานข้าวด้วย  พอถึงเวลาพงษ์ก็กดกริ่งหน้าบ้านป้าพิณ  แกเดินออกมาเปิดประตูให้เขาพร้อมกับสุนัข 3-4 ตัว พวกเขาทั้งคู่พากันเข้าไปในบ้าน

 

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จพงษ์ก็ช่วยป้าพิณเก็บจานชาม  ป้าพิณไม่ให้พงษ์ช่วยอะไรเลย  แต่เขาก็เกรงใจป้าพิณเลยช่วยหยิบจับเล็กน้อย  ก่อนที่จะขอตัวกลับบ้าน  ป้าพิณเดินออกมาส่งพงษ์ที่ประตูใหญ่หน้าบ้าน  พร้อมกันส่งขนมกล่องใหญ่ไว้ให้พงษ์ทาน  พงษ์ยกมือขอบคุณป้าพิณ  และชวนป้าพิณว่าวันไหนแกว่างไปนั่งเล่นเป็นเพื่อนเขาที่ร้านกาแฟบ้าง  พงษ์รักป้าพิณเหมือนแม่เพราะแม่เขาเองก็เสียไปหลายปีก่อน  จะเหลือแต่พ่อของเขาที่อาศัยอยู่ต่างจังหวัดกับน้องชาย

 

หลังจากที่เขาเข้าบ้านมาสักพักเขาก็เปิดกล่องขนมที่ป้าพิณให้  ขนมข้างในดูน่าตาน่ากินเลยทีเดียว  ป้าพิณแกบอกว่าทำเองกับมือ  พงษ์เลยหยิบกินไปชิ้นหนึ่ง  และสักพักเขาก็รู้สึกชาไปทั้งตัวและล้มลง  ป้าพิณที่แอบปีนบันไดแอบมองอยู่ข้างรั้วก็เห็นเหตุการณ์และกำลังยิ้มอย่างมีความสุข  ช่องที่แกแอบมองจะเห็นภายในบ้านของพงษ์พอดี  แกทำทุกอย่างไว้โดยที่ไม่มีใครรู้เลยแม้แต่น้อย  ป้าพิณรอให้เวลาผ่านไปจนแน่ใจว่าไม่ให้มีคนแล้ว  แกก็แอบปีนข้ามกำแพงลงมาภายบริเวณบ้านพงษ์พร้อมกับรถเข็นที่แกโยนลงมาด้วยนั้น  แกลากพงษ์ขึ้นรถเข็นและเข็นผ่านประตูบ้านของเขาและเข้าไปยังบริเวณบ้านของตัวเอง

 

ป้าพิณพาพงษ์ไปไว้ในห้องหนึ่งที่ล๊อคอย่างแน่นหนา และแกก็ใช้โซ่ลามมือลามขาพงษ์ไว้ไม่ให้หนี  ป้าพิณทิ้งพงษ์ไว้แบบนั้นและกลับออกมานั่งดูทีวีอย่างสบายใจ  พอวันรุ่งเช้าป้าพิณเข้าไปหาพงษ์ในห้องนั้นก็พบว่าพงษ์อยู่ในอาการตกใจ  ป้าพิณเดินเข้าไปหาพงษ์ใกล้ๆ และดึงผ้าปิดปากของเขาออก พงษ์ไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะหนีหรือเสียงที่จะตะโกน  ไม่รู้ว่าป้าพิณแกเอายาอะไรผสมลงไปในขนมที่แกทำให้พงษ์กิน

 

หลังจากที่แกกลับจากที่ทำงานแกก็รีบเข้าไปหาพงษ์พร้อมกับข้าวและน้ำ  แกเปิดผ้าปิดปากพงษ์พร้อมกับป้อนอาหาร  พงษ์พยายามถามป้าแกว่าทำแบบนี้ทำไมยังไม่ทันจะจบคำถามป้าพิณแกก็ตอบมาทันที  แกบอกว่าเหงาเหลือเกินอยู่กับสุนัข 3-4 ตัว เวลาพูดกับมันๆ ก็ไม่ตอบได้แต่นั่งมองหน้า  ป้อนข้าวป้อนน้ำพงษ์เสร็จ  แกก็เอายาอะไรสักอย่างฉีดให้พงษ์  เขารู้สึกตัวชาไปทั้งตัวและไม่มีแรง  เขาได้แต่ฟังป้าพิณพูดอยู่อย่างนั้น  เวลาผ่านไปหลายวันหากวันไหนป้าพิณแกฉีดยาให้ช้า  พงษ์พอจะมีแรงก็พยายามอ้อนวอนขอชีวิต  พยายาหาวิธีหนี  หลอกล่อหลายวิธีให้ป้าพิณปลดล๊อคโล่ที่ล่ามไว้แต่ก็เปล่าประโยชน์

 

ติดตามต่อตอนที่ 2

 

By…หัวกลม