เรื่องสยอง…ใครที่หน้าประตู

 

เฟรมกับฟ้าเรียน ปี3 ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เฟรมเธออาศัยอยู่กับพ่อแม่ส่วนฟ้าเธอได้เช่าคอนโดอยู่เพียงคนเดียว ส่วนพ่อแม่ของฟ้านั้นอยู่ต่างจังหวัด ครอบครัวของฟ้าค่อนข้างร่ำรวยทีเดียว หลังเลิกเรียนทั้งคู่มักจะติวหนังสือที่คอนโดของฟ้าด้วยกันเสมอ ขณะที่เฟรมกำลังจะกลับนั้นฟ้าก็ได้รั้งเฟรมไว้

 

“”เฟรมอย่าเพิ่งกลับเลยนะ วันนี้นอนค้างที่ห้องฉันได้ไหม”
“ไม่ได้หรอกฟ้า ฉันไม่ได้บอกแม่ไว้ขืนนอนค้างมีหวังฉันโดนแม่ดุแน่ๆ”
“อย่าเพิ่งกลับเลยนะ ฉันขอร้อง”

 

เฟรมแปลกใจที่ฟ้ารั้งเธอไว้อย่างจริงจัง ฟ้ามองประตูห้องอยู่ตลอดและมีทีท่าหวาดกลัวตลอดเวลา ฉันจึงถามฟ้าว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอจึงได้ตอบว่า

 

“มะ…มีใครไม่รู้มาที่หน้าห้องฉันทุกคืน ฉันเปิดประตูออกไปดูก็ไม่เห็นมีใคร พอส่องดูจากประตูฉันก็เป็นเงาเหมือนคน!!!! ฉันจึงขอดูจากกล้องวงจรปิดก็ไม่พบเจออะไรเลย” จริงเหรอเธอต้องแจ้งตำรวจและบอกให้พ่อกับแม่เธอรู้นะ”
“ฉันบอกพ่อกับแม่ไปหลายรอบแล้วแต่ท่านไม่เชื่อฉันเลย และพวกท่านก็ยุ่งๆ อยู่กับกิจการที่บ้านน่ะ”
“ฟ้าเธอคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม เธอกังวลไปหรือเปล่า งั้นวันนี้ไปนอนบ้านฉันก่อนไหมล่ะ แม่ฉันไม่ว่าอะไรหรอก”
“ไม่เป็นไร ฉันนอนคอนโดฉันนี่แหละ เฟรมกลับเลยก็ได้จ๊ะ” เสียงของฟ้าสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ ฉันสงสารเธอจึงตัดสินใจโทรไปบอกแม่ว่าวันนี้ขอนอนค้างคอนโดฟ้า โชคยังเข้าข้างที่ไม่โดนพ่อกับแม่ดุ

 

เวลาผ่านไปประมาณเที่ยงคืน จู่ๆ ฟ้าก็ลุกขึ้นนั่ง ฉันตกใจถามฟ้าว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

 

“เฟรมฉันได้ยินเสียงคนเคาะประตูห้อง เธอได้ยินไหม”
“ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนะ”
“เสียงดังขนาดนั้นเธอไม่ได้ยินได้ยังไงเฟรม”

 

ท่าทางหวาดกลัวของฟ้าทำให้เฟรมเริ่มหวั่นใจ เธอเอามืออุดหูและพึมพำออกมา หยุดเคาะเดี๋ยวนี้ ๆ ด้วยเสียงสั่นเครือเหมือนคนร้องไห้

 

“ใจเย็นเพื่อนไม่มีอะไรหรอก ฉันอยู่ที่นี่กับเธอแล้วไม่ต้องกลัว” เฟรมปลอบใจฟ้า
“เธอไม่เชื่อฉันใช่ไหมเฟรม งั้นเธอลองไปเปิดประตูดูให้เห็นกับตาเลยสิ”
เฟรมเดินไปเปิดประตูห้องอย่างที่ฟ้าบอก ก็ไม่เห็นใครและไม่มีอะไรเล
“นั่นไงเฟรม มันยืนอยู่ตรงนั่น มันกำลังจ้องฉันอยู่ กรี๊ดดดดดดด”

 

ฟ้าร้องลั่นและวิ่งไปทางระเบียง ฉันรีบวิ่งตามทันทีพร้อมกับพูดกับฟ้าในเวลาเดียวกัน…”ใจเย็น ๆ ฟ้า” ฉันคิดว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ ฉันรีบวิ่งตามไปคว้าตัวฟ้าไว้แต่ก็ไม่ทันการ ฟ้ากระโดดจากระเบียงคอนโดชั้้น 17 ลงไปต่อหน้าต่อตา

 

ตุ๊บ!!! เสียงร่างของฟ้ากระทบกับพื้นเบื้องล่าง ดังจนเฟรมได้ยินอย่างชัดเจน ร่างของฟ้าบิดเบี้ยวแขนขาหักผิดรูป เลือดไหลนองเต็มพื้นไปหมด

 

ในงานศพของฟ้า เฟรมเสียใจมากและโทษตัวเองต่อการตายของฟ้าพร้อมกับยังไม่หายตกใจ พ่อแม่ของฟ้าก็ได้แต่ปลอบเฟรมว่าไม่ใช่ความผิดเธอแต่อย่างใด เธอเจ็บปวดและละอายใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย เมื่อกลับถึงบ้าน เฟรมเปิดดูรูปที่เคยถ่ายไว้กับฟ้าแล้วเผลอหลับไป เธอสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกเพราะได้ยินเสียงเคาะประตู

 

“พ่อกับแม่คงเป็นห่วงเรา เลยเคาะประตูเพื่อเข้ามาปลอบเราซิน่ะ”
เฟรมเดินไปเปิดประตูและเหลือบดูนาฬิกาเวลานั้นเป็นเวลาเที่ยงคืน
“ทำไมพ่อกับแม่ถึงมาเคาะดึกขนาดนี้” เฟรมคิดในใจพร้อมกับเปิดประตูห้องนอน

 

ร่างดำตะคุ่ม นัยน์ตาสีแดง นั่งยองๆ อยู่หน้าประตู และค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มันพูดกับเฟรมเบา ๆ ว่า… “ตอนนี้แกเห็นฉันแล้วใช่ไหม

 

By…หัวกลม