เรื่องสยอง…ผู้หญิงที่เห็นวิญญาณมาตลอดทั้งชีวิต ตอนที่ 3 (ตอนจบ)

 

เราพูดต่อว่า ไม่จริงหรอกแม่ ปอปมันมีแต่ในหนังแม่ ไม่ใช่หรอก แม่หันมาดุเราแล้วบอกว่า เรื่องที่แกคิดว่ามันไม่มีจริงไม่ได้แปลว่ามันไม่มีนะที พี่บีกอดเราแน่นแล้วบอกว่า ทีพี่ขออยู่ด้วยนะ พี่จะนอนห้องแกนะ อืมๆ โอเค เราตอบพี่บีไป เราถามแม่ว่า เอาไงดีแม่ แม่เลยบอกให้พวกเราคอยจับตาดูพี่พลอยดีๆ  แม่จะไปถามหมอผี ที่หมู่บ้านข้างๆ แม่กับพ่อออกไปหาหมอผี (คงสัยสัยกันใช่มั้ยว่าบ้านเราไม่ทำงานเหรอ บ้านเราเป็นร้านขายของชำ พี่สาวเราออกจากงานแล้วมาช่วยแม่ขายของ พ่อเราเป็นผู้ใหญ่บ้าน) 

 

ระหว่างที่รอพ่อกับแม่ เรากับพี่บีนั่งดูหนังอยู่ในร้าน ได้ยินเสียงของหล่นแตกดัง เพล้ง!!! พี่บีวิ่งไปดูแล้ววิ่งกรี๊ดออกมาหาเรากอดเราตัวสั่นเลย พี่บีๆ เป็นอะไร ทีไปดูไอ้พลอยสิ มันนั่งกินเนื้อวัวของพ่อสดๆ เลย พี่เข้าไปเห็นกำลังเคี้ยวอยู่เลย พี่ไม่อยู่แล้วนะจะไปบ้านเพื่อน อ้าวพี่บีจะทิ้งน้องเหรอ แผลหนูยังไม่หายเลยนะอยู่ด้วยกันก่อน เดี๋ยวหนูไปดูเอง เราค่อยเดินไปที่ห้องครัว แต่ต้องหยุดชะงักเพราะพี่พลอยเดินออกมาพอดี เอ่อพี่พลอย ไปไหนเหรอคะ เราถามไป พี่พลอยไม่ตอบยิ้มอย่างเดียวแล้วเดินขึ้นไปนอน

 

เราเดินเข้าไปในห้องครัว เราเห็นถุงที่พ่อใช้ใส่เนื้อวัวหล่นอยู่ที่พื้น เนื้อวัวเหมือนจะยังอยู่ครบแต่แปลกที่เครื่องในหายหมดเลย เรารีบโทรหาแม่และเล่าให้ฟัง แม่บอกว่าแม่กำลังกลับนะ ให้ดูพี่พลอยดีๆ อย่าให้ไปไหน แม่จะพาพี่พลอยไปไล่ผี เราได้ยินและคิดในใจว่าเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว เกิดอะไรขึ้นกันแน่ อยู่ดีๆ พี่พลอยจะโดนผีปอปทำร้ายได้ไง เราจึงชวนพี่บีไปดูพี่พลอย พี่บีกลัวมากแต่ก็ยอมไปกับเรา เราเดินไปที่ห้องที่พี่พลอยนอนอยู่ เราเห็นพี่พลอยนอนหันหน้าเข้าข้างฝา เราโล่งใจมาก กำลังจะเดินกลับไปที่หน้าบ้าน ได้ยินเสียงพี่พลอยเรียกเรา ที ที มาหาพี่หน่อย เรามองหน้าพี่บี สงสัยว่ารู้ได้ไงว่าเรามาทั้งๆที่นอนหันหลังอยู่

 

เราจึงเดินเข้าไปแต่พี่บีดึงแขนเราไว้ เราบอกพี่บีว่าไม่เป็นไรหรอกน่า เราเดินเข้าไปใกล้พี่พลอย แล้วพูดว่า พี่พลอยเอาอะไรรึเปล่าคะ พี่พลอยหันมาหน้าพี่พลอยโทรมมาก พี่พลอยร้องไห้แล้วบอกเราว่า ช่วยพี่ด้วยมันเป็นคนทำพี่ไม่ได้ทำ พี่เจ็บพี่ทรมาน แล้วพี่พลอยก็เอาแต่ร้องไห้ เราเดินเข้าไปจับตัวพี่พลอย กำลังจะถามพี่พลอยว่าใครทำอะไร พอมือเราโดนตัวพี่พลอย พี่พลอยผลักเราเต็มแรงพร้อมตะโกนด่าเราว่า ออกไปนะอีเด็กเวร อย่ามายุ่งกับกู อยากโดนอีกคนใช่มั้ย เรากระเด็นมาไกลมากพี่บีวิ่งมาข่วงพยุงเราขึ้น ตอนนั้นพี่บีคงโมโหมากเลยเผลอด่าออกไป เป็นอะไรอีผีเวร#/&&@!^^$&/*/!$/ ขอไม่เขียนถึงคำด่านะคะ

 

พอด่าเสร็จพีบีรีบพาเราลงไปข้างล่าง สักพักพ่อกับแม่มาถึง เห็นพี่บีนั่งทำแผลให้เราอยู่เพราะแผลเดิมเรามันเปิดเพราะพี่พลอยผลักเมื่อกี้ แม่โมโหมากเลยพูดกลับพ่อว่า ไม่ไหวแล้วนะพ่อพามันไปไล่ผีเถอะ สงสารลูกสงสารหลานด้วย ระหว่างที่พี่พลอยหลับพ่อกับพี่ชายข้างบ้าน จึงไปอุ้มพี่พลอยออกมาขึ้นรถ (พ่อเอาเครื่องรางที่หมอผีให้มาคล้องคอพี่พลอย พี่พลอยจึงไม่รู้สึกตัว) แม่โทรบอกพ่อกับแม่พี่พลอยและเล่าให้ฟัง บอกให้รีบมาเจอกันที่บ้านหมอ บ้านพี่พลอยอยู่ไม่ไกลจากบ้านเรามาก พอถึงบ้านหมอผี เค้าก็ทำพิธีหลายอย่าง พี่พลอยก็นอนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สักพักพอพ่อหมอเอาน้ำสีดำๆ มาราดลงตัวพี่พลอย พี่พลอยก็ร้องกรี๊ดขึ้น แล้วพูดเป็นภาษาเหมือนภาษาเขมร เราฟังไม่ออกพี่พลอยแลบลิ้นออกมา เลียปากตัวเอง ลิ้นยาวมากกก พ่อหมอทำพิธีต่อจนพี่พลอยสลบไป

 

สักพักพ่อหมอเดินมาหาพ่อแม่เรากับพ่อแม่พี่พลอย แล้วบอกว่าทำใจไว้บ้างนะ เพราะตอนนี้มันได้เข้าพี่พลอยเต็มตัวแล้ว แต่พ่อหมอจะช่วยเต็มที่นะ ตอนนี้กลับบ้านไปเอาน้ำมนต์ที่พ่อหมอให้ไปเอาให้เค้ากินนะ แม่พี่พลอยร้องไห้โฮเลยค่ะ เราตกใจในสิ่งที่ได้ยิน และสงสารพี่พลอยมาก เพราะสภาพพี่พลอยตอนนั้นดูแย่มากค่ะ กลับมาถึงบ้านพ่อแม่พี่พลอยจะพาพี่พลอยกลับบ้านแต่แม่เราแนะนำว่าให้เอาไว้ที่บ้านเราเพราะใกล้หมอผีและใกล้โรงพยาบาล คืนนั้นระหว่างที่เรากำลังนอนอยู่ เราฝันเห็นผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วค่ะ เค้าพูดกับเราว่ากูไปแล้วกูอิ่มแล้ว แล้วเค้าก็หัวเราะแล้วเดินไป  ในฝันเราเห็นเค้าไปนั่งอยู่ที่ศาลาหลังเดิม เราตื่นขึ้นมา ได้ยินเสียงคนเอะอะโวยวายเราเลยออกไปดู

 

พี่บีวิ่งมาบอกว่าที ไอ้พลอยอยู่ดีๆ ก็ชักตาเหลือกเลย อ้วกเป็นเลือดด้วยนะ เราวิ่งลืมเจ็บแผลเลยค่ะ เราเห็นพ่อเรากับพ่อพี่พลอยกำลังช่วยกันอุ้มพี่พลอยขึ้นรถเพื่อจะพาไปโรงพยาบาล  แต่พ่อเราอุ้มไปยังไม่ทันถึงรถก็หยุดค่ะ เหมือนเดินต่อไม่ได้ พ่อบอกว่ามาช่วยกันหน่อยเร็ว ทีนี้ทั้งพ่อทั้งแม่เลยค่ะช่วยกันอุ้มพี่พลอยที่น้ำหนักแค่ 40 กว่าโลแต่เหมือนออกแรงกันเยอะมาก เรามองไปที่พี่พลอย เราเห็นคิดภาพนะคะพ่อแม่เราอุ้มพี่พลอยจากการยกไหล่ พ่อแม่พี่พลอยยกขา ช่วยกันยกไปค่ะ เราเห็นผู้หญิงคนนั้น  อยู่บนตัวพี่พลอย นั่งกอดเข่าอยู่แล้วหัวเราะชอบใจ เราเลยตะโกนออกไปว่า แม่มันอยู่บนตัวพี่พลอย!!! เท่านั้นแหละค่ะสงครามน้ำลายก็เกิดขึ้น ทุกคนตะโกนด่าทุกคำที่คิดได้ตอนนั้น แม่วิ่งไปเอาน้ำมนต์มาสาดใส่พี่พลอย ผู้หญิงคนนั้นหายไป พ่อรีบพาพี่พลอยขึ้นรถแล้วเราก็ไปโรงพยาบาลกันค่ะ

 

ระหว่างทางไปโรงพยาบาลพี่พลอยสลบไป เมื่อรถขับผ่านศาลาหลังนั้น  เราเห็นผู้หญิงคนนั้นยืนโบกมือ บ้ายบาย เราแล้วยิ้ม เรากังวลมากกลัวพี่พลอยจะเป็นอะไร พอถึงโรงพยาบาล  พยาบาลรีบวิ่งมารับพี่พลอยเข้าห้องฉุกเฉิน เราได้แต่นั่งภาวนาให้พี่พลอยปลอดภัย แม่พี่พลอยเอาแต่ร้องไห้ ทุกคนอยู่ในสภาวะตึงเครียด และแล้วหมอก็เดินมาบอกว่า พี่พลอยเสียแล้ว เรานี่ทรุดลงตรงนั้นเลย ทุกคนร้องไห้ แม่พี่พลอยวิ่งเข้าไปดูพี่พลอยเพราะไม่เชื่อว่างลูกตัวเองจะจากไปเร็วขนาดนี้  เรากับพี่บีเดินตามเข้าไปเพื่อจะดูพี่พลอย แต่เราไปเจอภาพที่มันยังคงติดตาเราจนทุกวันนี้  สภาพพี่พลอยไม่มีเค้าโครงหน้าของพี่พลอยอยู่เลย พี่พลอยแก่มากตัวเหี่ยวหน้าตาเหี่ยวย่น  ปากเป็นสีม่วง ตาคล้ำมาก หมอบอกว่าพี่พลอยเสียตั้งแต่ยังมาไม่ถึงแล้ว หมอขอวินิจฉัยอีกทีนะ ให้ญาติไปทำเรื่องนำศพออกจากโรงพยาบาล  

 

หลังจากเสร็จภาระกิจทุกอย่าง ขอตัดไปที่งานศพพี่พลอยเลยนะคะ งานเต็มไปด้วยความโศกเศร้า หลวงพ่อองค์เดิมจากเมื่อตอนที่แล้วจำได้มั้ยคะ ท่านเดินมาหาแม่เราแล้วบอกว่า เค้าก็อยู่ในที่ของเค้า ปากเราเองที่ไปพาเค้าเข้ามาหาเราเอง  เมื่อท่านพูดจบ จำได้มั้ยคะก่อนจะเกิดอุบัติเหตุพี่พลอยพูดขึ้นว่า ดูผู้หญิงคนนั้นสิใส่เสื้อผ้าเก่าๆ เหมือนคนสติไม่ดี น่าสงสารจัง หลวงพ่อมองมาที่เราแล้วบอกว่า มันคิดว่าสงสารมันอยากให้มันมาอยู่ด้วย พวกนี่มันเป็นสัมภเวสีที่ชอบเกาะกินอยู่แล้ว มันแยกแยะไม่ออกหรอกระหว่างคำว่าสงสารกับให้มาอยู่ด้วย เราร้องไห้ออกมาเพราะสงสารพี่พลอยจับใจ สรุปหมอวินิจฉัยออกมาว่า อวัยวะภายในล้มเหลวฉับพลัน เพราะหมอไม่สามารถระบุได้  เพราะในตัวพี่พลอยไม่มีอวัยวะภายในใดๆหลงเหลืออยู่เลย

 

หลังจากเสร็จสิ้นงานศพแม่เราได้ไปเชิญหมอผีมาที่ศาลาหลังนั้น  และทำพิธีไล่ผี หลังจากทำพิธีเสร็จพ่อหมอยื่นหม้อดินใบนึงให้พ่อพี่พลอยแล้วบอกว่า มันทำลูก เอามันไปทรมาน เอามันไปทิ้งไปฝังก็ได้อย่าให้มันได้ผุดได้เกิด พ่อพี่พลอย ขุดหลุมอยู่ในที่หลังบ้านพี่พลอยซึ่งเป็นที่โล่ง ขุดลึกมาากแล้วเอา ผ้าห่อหลายชั้น แล้วฝังลงไป เวลาผ่านไปหลายปีจนเราขึ้น ม.5 เรามาเรียนต่อที่กรุงเทพ มาอยู่กับพี่บีเพราะพี่บีมาทำงาน ช่วงปิดเทอมเรากลับไปบ้าน พ่อกับแม่มารับที่สถานีรถไฟ ระหว่างทางกลับบ้าน ต้องขับผ่านบ้านพี่พลอย เราจึงแวะไปที่บ้านพี่พลอย  พอไปถึงเห็นพ่อแม่พี่พลอยกำลังขนของเพื่อจะย้ายที่อยู่เพราะมีคนมาซื้อที่ผืนนี้

 

เรากับพี่บีเดินไปเก็บมะม่วงที่สวนหลังบ้าน เราพูดขึ้นว่า พี่บีจำเรื่องนั้นได้มั้ย พี่บีตีแขนเราแล้วบอกว่าใครจะลืมลงวะ อย่าพูดกลัว เรามองไปที่ดินผืนนั้น เห็นคนงานหลายคนกำบังประหน้าดินเพื่อจะสร้างอะไรสักอย่าง เราจึงไปถามพ่อพี่พลอยว่า เค้าจะทำอะไรกันเหรอ  อ๋อเค้าจะขุดสระน้ำ ทุกคนคิดเหมือนเราใช่มั้ยว่า ตรงนั้นมีอะไรฝังอยู่ เรารีบเดินไปหาแม่แล้วบอกว่ากลับบ้านเถอะ แม่จึงรีบพากลับบ้าน พ่อกำลังขับรถออกจากบ้านพี่พลอย เราเห็นผ้าผืนนึงวางอยู่ข้างถนน และเราจำได้แม่นว่า มันคือผ้าผืนเดียวกันกับที่ห่อหม้อดินใบนั้น และมันคงหลุดมาแล้วจริงๆวันรุ่งขึ้นเรากลับกรุงเทพเลย และจนปัจุบันเราไม่ค่อยได้กลับบ้าน ถึงหน้าเทศกาลพ่อกับแม่จะมาหาแทน……คำถามที่ค้างในใจเราคือ “แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน”

 

Cr…https://pantip.com/topic/35250940