เรื่องลี้ลับ…ความรัก

ความรักใครๆ ก็คงต้องการรักแท้ในชีวิต อยู่กินกันเพียงแค่ผัวเดียวเมียเดียว เคียงข้างซึ่งกันและกัน อุ้มก็เช่นกันเธอเฝ้ารอความรักแบบนั้นอยู่ และแล้วในที่สุดเธอก็ได้พบรักแท้จากชายหนุ่มผู้หนึ่งชื่อ พงษ์ ไม่ว่าจะยามทุกข์หรือสุขพงษ์ก็ไม่เคยทอดทิ้งอุ้มไปไหน

 

อุ้มรู้ดีว่าสุขภาพร่างกายของตัวเองไม่แข็งแรงและมีโรคประจำตัวสักวันเธอก็ต้องตาย อุ้มทำใจไม่ได้สักครั้งเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอกลัวที่จะไม่ได้เห็นหน้าพงษ์อีก กลัวว่าหากเธอตายไปพงษ์จะเป็นอย่างไร จะมีความสุขกับครอบครัวใหม่ไหม ร่างกายของอุ้มอ่อนแอลงทุกวัน แต่พงษ์ก็อยู่เคียงข้างตลอดเวลาคอยเป็นกำลังให้เสมอ จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้จากไปอย่างสงบ

 

หลังจากเสร็จงานสวดศพคืนแรกเรียบร้อยพงษ์ก็ได้กลับมาพักผ่อนที่บ้าน พงษ์กอดรูปพลางร้องไห้คิดถึงอุ้ม เขายังทำใจไม่ได้ที่อุ้มจากไปและพลันหลับไปทั้งน้ำตา ความโหยหาของพงษ์เสมือนส่งไปถึงอุ้มที่ตายไปแล้วให้กลับคืนมาในรูปแบบวิญญาน อุ้มกอดพงษ์ที่นอนหลับไปทั้งน้ำตาหวนคิดถึงวันเก่าๆ เธอเห็นพงษ์เป็นแบบนี้แล้วทำใจไม่ได้ที่จะจากไปทั้งที่ยังเป็นห่วงพงษ์ เธอจึงคอยวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวพงษ์ตลอดเวลา

 

หลังจากเสร็จจากการเผาศพของอุ้มทุกคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน มีเพียงพงษ์เท่านั้นที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม อุ้มเธอยังไม่หมดห่วงเลยยังไม่ไปไหนเธอยังคอยดูพงษ์อยู่ตลอดเวลา น้ำตาเธอไหลออกมาแม้เธอจะเป็นวิญญานแล้วก็ตามแต่กลับมีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ อุ้มพยายามที่จะปรากฏให้พงษ์เห็นแต่ก็ไม่สามารถทำได้สักครั้งเธออยากพูดคุยกับพงษ์ อยากดูแลและอยู่เคียงข้างกันเหมือนเดิม อุ้มวิงวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายให้เธอและพงษ์ได้พบเจอกันอีกสักครั้งก่อนจากลากันจริงๆ ในที่สุดความตั้งใจของเธอก็ประสบผลสำเร็จถึงแม้จะไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็นเต็มรูปแบบแต่เธอก็ได้เจอกับพงษ์ในความฝัน อุ้มได้พูดคุยกับพงษ์ มีความสุข หัวเราะไปด้วยกัน จนถึงเวลาที่ต้องอำลากันจริงๆ

 

พงษ์ขอร้องไม่ให้อุ้มไปไหนให้อยู่กับเขาแบบนี้ตลอดไปถึงแม้จะเป็นวิญญานเขาก็รับได้ อุ้มจึงได้บอกกับพงษ์ว่า…เธอได้ตายไปแล้วไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่แบบมนุษย์ได้อีก อุ้มอยากให้พงษ์มีความสุขกับชีวิตที่เหลือและเก็บเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจก็พอ จากวันนี้ไปอุ้มจะไม่ได้มาพบพงษ์อีก น้ำตาของเขาทั้งสองไหลเป็นทาง ความรักที่ต้องจากลากันจริงๆ และจะไม่ได้พบกันอีกในชาตินี้ พลางต่างใช้มือเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มให้กันและกัน ร่างกายอุ้มเริ่มเลือนลางจางหายไป เหลือเพียงคำพูด… สักวันเราจะได้พบกันและรักกันจนแก่เฒ่า พงษ์พยักหน้ารับและพร้อมตะโกนออกไป ว่าจะรอจนกว่าจะได้พบกันใหม่

 

…คนที่มีคู่แล้วจงรักษาความรักของคุณไว้ให้ดี เพราะพรุ่งนี้เราไม่รู้ว่าจะขึ้นอะไรขึ้น อย่างน้อยถ้าเราทุ่มเทเต็มที่จะได้ไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง และคอยถามตัวเองว่า ทำไมเราไม่รักษาโอกาสนั้นไว้ ทำไมเราไม่ทำทุกอย่างนั้นให้มันดี ก่อนที่จะเสียเค้าไป…

 

By…หัวกลม